Verordening (EU) 2017/1495 van de Commissie van 23 augustus 2017 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2073/2005 wat betreft Campylobacter in vleeskuikenkarkassen (Voor de EER relevante tekst)
DE EUROPESE COMMISSIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
Gezien Verordening (EG) nr. 852/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake levensmiddelenhygiëne1, en met name artikel 4, lid 4,
(1) Bij Verordening (EG) nr. 2073/2005 van de Commissie2 worden de microbiologische criteria voor bepaalde micro-organismen en de bijbehorende uitvoeringsbepalingen vastgesteld waaraan exploitanten van levensmiddelenbedrijven moeten voldoen met betrekking tot de in artikel 4 van Verordening (EG) nr. 852/2004 bedoelde algemene en specifieke hygiënevoorschriften.
(2) Met name zijn in Verordening (EG) nr. 2073/2005 proceshygiënecriteria vastgesteld die een mate van besmetting aangeven bij overschrijding waarvan corrigerende maatregelen moeten worden genomen om ervoor te zorgen dat de proceshygiëne in overeenstemming met de levensmiddelenwetgeving blijft.
(3) Volgens het door de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) en het Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC) gepubliceerde samenvattend verslag van de Europese Unie over trends en bronnen van zoönosen, zoönoseverwekkers en door voedsel overgedragen uitbraken in 2015 („European Union summary report on trends and sources of zoonoses, zoonotic agents and food-borne outbreaks in 2015”)3, is campylobacteriose bij de mens in de Unie de meest gemelde door voedsel overgedragen ziekte bij de mens, met ongeveer 230.000 gevallen per jaar.
(4) In 2010 heeft de EFSA de analyse van het basisonderzoek naar de prevalentie van Campylobacter in vleeskuikenkarkassen en partijen vleeskuikens gepubliceerd4. De basisstudie is in 2008 in slachthuizen uitgevoerd om vergelijkbare cijfers te verkrijgen over de prevalentie en het niveau van besmetting van vleeskuikens in de Unie. De EFSA concludeerde dat gemiddeld 75,8 % van de vleeskuikenkarkassen besmet was, met grote verschillen tussen de lidstaten en tussen de slachthuizen.
(5) Volgens het in 2010 gepubliceerde wetenschappelijk advies van de EFSA over het aan vlees van vleeskuikens verbonden risico op campylobacteriose bij de mens5 is het waarschijnlijk dat de behandeling, bereiding en consumptie van vlees van vleeskuikens 20 tot 30 % van de gevallen van campylobacteriose bij de mens veroorzaken, terwijl 50 tot 80 % van de gevallen kan worden toegeschreven aan kippen als reservoir in het algemeen.
(6) In het in 2011 gepubliceerde wetenschappelijk advies van de EFSA over bestrijdingsopties voor Campylobacter op verschillende punten in de productieketen van pluimveevlees6 wordt een aantal bestrijdingsopties voorgesteld, zowel op landbouwbedrijfs- als op slachthuisniveau, met de verwachte effecten daarvan voor de vermindering van het aantal gevallen bij de mens; deze bestrijdingsopties omvatten onder meer de invoering van een proceshygiënecriterium voor Campylobacter. De EFSA is van oordeel dat de risico's voor de volksgezondheid als gevolg van de consumptie van vlees van vleeskuikens met meer dan 50 % zouden kunnen worden teruggebracht indien de karkassen aan een grenswaarde van 1.000 cfu/g zouden voldoen en benadrukt dat er aanzienlijke verschillen bestaan tussen de besmettingsniveaus van nekvel- en borstvelmonsters.
(7) In 2012 heeft de EFSA tevens een wetenschappelijk advies uitgebracht over de gevaren voor de volksgezondheid waarop moet worden gelet tijdens de inspectie van vlees van pluimvee, waarin zij wijst op het grote belang van Campylobacter voor de volksgezondheid7 en aanbeveelt de huidige inspectiemethoden voor pluimveekarkassen aan te passen om Campylobacter aan te pakken. De EFSA stelt met name voor een proceshygiënecriterium voor Campylobacter in vleeskuikenkarkassen in te voeren.
(8) Op basis van de adviezen van de EFSA van 2010 en 2011 heeft de Commissie opdracht gegeven voor een analyse van de kosten en baten van de vaststelling van bepaalde bestrijdingsmaatregelen ter vermindering van Campylobacter in het vlees van vleeskuikens in verschillende stadia van de voedselketen8. De belangrijkste conclusie van deze kosten-batenanalyse was dat het vaststellen van een proceshygiënecriterium voor Campylobacter in vleeskuikenkarkassen een van de best mogelijke evenwichten biedt tussen de vermindering van campylobacteriose bij de mens als gevolg van de consumptie van pluimveevlees enerzijds en de economische gevolgen van de toepassing van het criterium anderzijds.
(9) Het proceshygiënecriterium voor Campylobacter in vleeskuikenkarkassen heeft tot doel de besmetting van karkassen tijdens het slachtproces onder controle te houden. Met het oog op een aanpak van de volledige voedselketen, zoals aanbevolen in het advies van de EFSA over de bestrijdingsopties voor Campylobacter, moeten ook bestrijdingsmaatregelen op het niveau van het landbouwbedrijf worden overwogen.
(10) De bestrijding van Campylobacter blijft een uitdaging, aangezien verticale overdracht geen risicofactor van betekenis lijkt te zijn en alles ervan afhangt hoe doeltreffend de bioveiligheidsmaatregelen zijn voor het uitsluiten van de aanwezigheid van Campylobacter in de vleeskuikens. Derhalve moet een stapsgewijze methode worden overwogen, waarbij de proceshygiënecriteria in de loop der tijd geleidelijk strenger worden. Niettemin biedt artikel 5, lid 5, van Verordening (EG) nr. 2073/2005, teneinde hetzelfde beschermingsniveau te handhaven in lidstaten waar een dergelijk beschermingsniveau al is bereikt, voldoende flexibiliteit om een strenger proceshygiënecriterium toe te passen, aangezien dit alternatieve criterium op zijn minst gelijkwaardige garanties biedt als het in Verordening (EG) nr. 2073/2005 vastgestelde referentiecriterium.
(11) Om de administratieve lasten voor de exploitanten van levensmiddelenbedrijven te verminderen, moet het bemonsteringsschema voor het criterium voor Campylobacter dezelfde testaanpak volgen als dat voor het voor salmonella in pluimveekarkassen vastgestelde proceshygiënecriterium. Dezelfde nekvelmonsters die voor het testen van de naleving van het voor salmonella in pluimveekarkassen vastgestelde proceshygiënecriterium kunnen daarom ook worden gebruikt voor de analyses op Campylobacter.
(12) De internationale norm EN ISO 10272-2 is de horizontale methode voor de kwantificering van Campylobacter in levensmiddelen en diervoeders. Deze norm moet daarom als referentiemethode worden voorgeschreven voor de controle of aan het criterium voor Campylobacter in pluimveekarkassen is voldaan.
(13) Het is passend te bepalen dat de datum waarop deze verordening van toepassing wordt, uit te stellen om voldoende tijd te bieden aan exploitanten van levensmiddelenbedrijven om hun huidige praktijken aan de nieuwe vereisten aan te passen en aan laboratoria die analyses op Campylobacter uitvoeren om de in deze verordening vastgestelde nieuwe testmethoden te implementeren.
(14) Verordening (EG) nr. 2073/2005 moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.
(15) De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor planten, dieren, levensmiddelen en diervoeders,
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
Artikel 1
Artikel 2
-
PB L 139 van 30.4.2004, blz. 1.
(terug) -
Verordening (EG) nr. 2073/2005 van de Commissie van 15 november 2005 inzake microbiologische criteria voor levensmiddelen (PB L 338 van 22.12.2005, blz. 1).
(terug) -
EFSA Journal 2016;14(12):4634.
(terug) -
EFSA Journal 2010; 8(03):1503.
(terug) -
EFSA Journal 2010: 8(1): 1437.
(terug) -
EFSA Journal 2011;9(4): 2105.
(terug) -
EFSA Journal 2012;10(6):2741.
(terug) -
https://ec.europa.eu/food/sites/food/files/safety/docs/biosafety_food-borne-disease_campy_cost-bene-analy.pdf
(terug)